Thursday, August 18, 2022

Τρώει ο Κρόνος τα παιδιά του;

Υπάρχουν αναρτήσεις κι υπάρχουν αναρτήσεις. Ετούτο όμως το άρθρο της Νίκης Μπάκουλης πραγματικά το απόλαυσα. Παρότι για να φτάσει στον πυρήνα, σ' εκείνο δηλαδή που μας υπόσχεται ο τίτλος, μας παίρνει απ' το χεράκι και μας κάνει ολόκληρο τον κύκλο του Ηλιακού Συστήματος. Ίσως ή μάλλον ειδικά γι' αυτό. Γιατί το άρθρο της είναι γραμμένο με ολοφάνερο μεράκι που χαίρεσαι κάθε του λέξη. Ανάλαφρη χωρίς να γίνεται αντιεπιστημονικά απλοϊκή, με πλήθος και ευρύτητα παραπομπών, με χιούμορ, μια μικρή όαση με άλλα λόγια στη συνηθισμένη στειρότητα και τη ξηρότητα της επιστημονικής αρθρογραφίας -κάτι που φαίνεται ν' αλλάζει τα τελευταία χρονια, χάρη σ' ένα σωρό νέους ανθρώπους, όπως ας πούμε ο Στέφανος ο Βαμβάκος της Καθημερινής Φυσικής, που μας ποτίζουν δροσιά. Μιλάμε, φυσικά, για την Ελλάδα, όπου μέχρι πρότινος η κυριότερη σανίδα σωτηρίας ήταν τα γεμάτα αγάπη άρθρα του Διονύση Σιμόπουλου -ο οποίος πριν λίγες μέρες μας βαρέθηκε κι αυτός και πήγε να κάνει παρέα με το θείο Carl κι όλους εκείνους, τέλος πάντων, που τίμησαν κάποτε το ανθρώπινο είδος με το πέρασμά τους απ' το φως. Είναι ντροπή, βέβαια, να μην αναφέρουμε εδώ και το αγαπημένο «Περισκόπιο της Επιστήμης», το οποίο για αμέτρητα χρόνια στάθηκε ένα ακάματο και αξιοπρεπές παράθυρο στη γνώση. Ειδικά, εκείνες τις εποχές που το διαδίκτυο ήταν κάποτε πολυτέλεια και κάποτε εξαιρετικά φτωχό σε αξιόπιστη πληροφορία. Όσοι φυσικά τιμούμε τις αγγλόφωνες πηγές, απολαμβάνουμε εδώ και χρόνια έναν αστείρευτο πλούτο ποιότητας, που άλλοτε λέγεται Nature, άλλοτε Sky & Telescope (το οποίο βρίσκεται μάλλον σε φάση έκλειψης), άλλοτε πάλι Quanta Magazine κι όρεξη να 'χεις, οι θαυμαστές πηγές και οι εξαιρετικές πένες έχουν πλέον πληθύνει και είναι προσιτές προς όλες και όλους.




Sunday, July 17, 2022

Bennu Hill

Δεν υπάρχει τίποτα πιο κοντά στην έκσταση -στο βαθμό που μπορεί να μιλά για κάτι παρόμοιο μια βαθιά γήινη ιδιοσυγκρασία- για έναν νου ακάματα κι ίσως εκνευριστικά ερευνητικό από εκείνο το συναίσθημα της απόλυτης έκπληξης, της αναπάντεχης κατάρρευσης του αναμενόμενου, του συνηθισμένου, του παγιωμένου. Είναι, φυσικά, εκπληκτικό το συναίσθημα της επανειλημμένης επαλήθευσης π.χ. της θεωρίας της σχετικότητας -σχεδόν στα όρια μιας περηφάνειας που περιέργως πώς μοιράζεται και σε μας τους ταπεινούς, π' ουδέποτε συμβάλαμε το παραμικρό στη θεμελίωσή της (κάποτε χρειάζεται να ερευνήσω τούτο το ματαιόδοξο συναίσθημα, έχει μήπως να κάνει με το αίσθημα της μετοχής στο είδος; ενν. το ανθρώπινο)- αλλά είναι ακόμα εκπληκτικότερο το δέος (τρόμος; πρόκληση;) μπροστά στις περιπτώσεις εκείνες όπου η θεωρία (άλλοτε η τετριμμένη εμπειρία) τρεκλίζει, παραπατά κι αποτυγχάνει! Στην κορωνίδα ετούτης της κλιμάκωσης, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο, από την αποκάλυψη μιας νέας πραγματικότητας, που στεκόταν πάντα εκεί μπροστά στα μάτια μας. Tόσο απρόσιτη κι ανυποψίαστη, ωστόσο, όσο το βλέμμα εκείνου του σχολικού έρωτα που έμεινε παντοτινά εφαπτόμενο και αναπάντητο, αλλά μια τυχαία κουβέντα αιώνες μετά μας γρονθοκόπησε με τη διαφάνειά της. Πόσα θαύματα γύρω μας, πόσες εκπλήξεις, πόσες ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν -πόσο μικρός ο βίος μας! Πώς μπορεί να γκρεμοτσακίζεται κανείς καθημερινά μέσα στη θλίψη, στην ήττα, στην παραίτηση, περιτριγυρισμένος από έναν κόσμο παρόμοιου κάλλους; Πώς μπορεί κανείς να μην ξυπνά καθημερινά γεμάτος δίψα, γεματός προσμονή, γεμάτος έρωτα;;